ਇੱਕ ਦਰਦ ਕਹਾਣੀ

ਲੋਰੀ ਦੇਵੇ ਮਾਂ ਗੁਜਰੀ ਛੋਟੇ ਲਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਈ ਆਪ ਸੁਲਾਵੇ 

ਮਿੱਠੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਾਦੇ ਬਾਪ ਦੀ ਗਾਥਾ ਸੁਣਾਵੇ 

ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਕਦੋਂ ਫਿਰ ਆਉਣਗੇ 

ਸਾਨੂੰ ਲਾਡਾਂ ਨਾਲ ਦਾਦੀਏ ਕਦੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਗਲ ਲਾਉਣਗੇ 

ਕਲਗੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਪ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਤਾਂਘ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਨੇ ਉਡੀਕਦੇ

ਠੰਡ ਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਝੱਲ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨਵਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਨੇ ਉਲੀਕਦੇ 

ਜਾਲਮਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਕੀਤੀ ਨਾ, ਨਹੀਓਂ ਉਮਰਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਖਿਆਲ ਸੀ 

ਕਹਿਰ ਦੀ ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਿੱਡਾ ਜਾਲਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸਿਆਲ ਸੀ 

ਯਾਦ ਕਰ ਰੂਹ ਕੰਬਦੀ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਮ ਦੀ ਅਜਬ ਕਹਾਣੀ 

ਮੁੜ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਣੀ ਅਜੀਤ ਜੁਝਾਰ ਜਿਹੀ ਜਵਾਨੀ 

ਬਾਲ ਦੋ ਮਾਸੂਮ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਹੋਏ ਧਰਮ ਲਈ ਵੇਖੋ ਕੁਰਬਾਨ ਜੀ

ਅਜਲਾਂ ਤੱਕ ਯਾਦ ਰਹਿਣਗੇ ਹੱਸ ਹੱਸ ਹੋਏ ਕਿੰਜ ਕੁਰਬਾਨ ਜੀ 

'ਰੱਤੀ' ਵੀ ਕਲਮ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੈਠੀ ਲਿਖਣੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ 

ਸੁਰਗਾਂ ਤੋਂ ਆਪ ਆਏ ਜੋ ਦੇਣ ਕੌਮ ਲਈ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸੀ ਲਾਸਾਨੀ

ਅੰਜੂ ਵ ਰੱਤੀ 

ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ