Posts
ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਫੁੱਲ, ਸਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੰਗੀਤ, ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਦਿਰ ਦੀ ਹੋਂਦ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਐਨ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਸ਼ਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੁਹੱਬਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਿਆਰ ਅਲੌਕਿਕ ਜ਼ਜ਼ਬਾ ਹੈ, ਰੱਬ ਰੂਪ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਦੀ ਗੁਪਤ ਤਾਰ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਰੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਹੈ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਪਿਆਰ ਹੀ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁਨੀਆਦਾਰ ਲੋਕ ਅਨੇਕਾਂ ਸਜੀਵਾਂ ਤੇ ਨਿਰਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸਹੇਲੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ, ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ, ਧੀਆਂ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਸੱਜਣ ਕੋਠੀਆਂ-ਕਾਰਾਂ, ਗਹਿਣੇ-ਗੱਟੇ, ਪੈਸੇ-ਧੇਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਨੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਨੀਆਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਦਿਆਂ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਿਆਂ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਸਹਿਜ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ ਜੋ ਨਿਰੰਤਰ ਵਾਪਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਖੁਦ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਜਿਹਾ ਕਾਰਜ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜਾਚੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚਦੇ ਹੋਣਗੇ।
ਜੀਵਨ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਅਨੇਕ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮਿੱਠੀਆਂ-2 ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ:
ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ
ਅਸੀਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪਿਆਸੇ ਹਾਂ
ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਹੈ
ਉਹ ਮਨ ਉਹ ਦਿਲ ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪਿਆਸੇ ਹਨ, ਪਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਸੱਚੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਅਨੋਖੇ ਹਨ, ਅਲੌਕਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਿਸਾਲ ਆਪ ਹੀ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਹੁਸੀਨ ਖਿਆਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਪਰੰਤੂ ਫਿਰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਧਰੇ ਬਾਹਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਭਟਕੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ?
ਅਜਿਹੇ "ਸੱਜਣ ਦਿਲਾਂ" ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਭਟਕਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰੱਬ ਤੇ ਖੁਦ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਪਹਿਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਗਰ ਆਪ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਸੋਚਣਗੇ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਅਹਿਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਰਜ ਹੈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਕਰਨਾ ਵਿਸਮਾਦਕਾਰੀ ਹੈ।
ਹਉਮੈ ਦੇ ਜਿੰਦੇ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬੂਟ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅਣਮੋਲ ਬਾਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ ਦੇਖੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪ ਜੀਰਵੀ
